June 30, 2011

The future of the European Union (EU). Για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

The European Union (EU) was the natural result of the political will of the people of Europe for a unified and undivided Europe where the sufferings of past wars were never to happen again. So it began with the treaty of Rome and strenghthened supposedly with the Maastricht treaty. The error the EU made was that it believed the Monetary Union was the best way to achieve the political union of Europe.

They adopted certain economic criteria for the participation of the states/members of the EU in the Monetary Union, but unfortunately the decisions made for the participation were primarily political, which hid the true picture of the economies of the states/members willing to participate, and in particular that of Greece.

If the political union was achieved before the economical one then this would not have been a big problem, because Europe would have had the capability to absorb Greece's deficit (taking in consideration that the citizens would have primarily seen themselves as European and then as Greeks, Germans, French etc). The idea at the time was that the efforts for the political union of Europe would continue parallel to those for the economic union.

For so long Europe was taking decisions and moving forward fast with the economic union (primarily between the states/members of the Monetary Union) but the political union got lost somewhere in Brussels because the rest of the states/members of the EU, who did not join the Monetary Union, didn't even want it (with Britain leading these, because they just want a patchwork of economic opportunities for them as the meaning of the economical union of Europe and in no circumstance a political union which would restrict the sovereignty of the Island).

The weird (and totally ironic) thing about this is that those countries that did not want the political union of Europe but only an economic union did not join the Monetary Union (and its benefits to their economy) because they assumed it to be a vehicle for the political union. Britain is the perfect example of this.

Britain's entrance to the Common Market in the 70s was based on the lies of the then government affirming that the Common Market was only an economic union and in no way a political union. They obviously hoped that their lies wouldn't mean much when the achievement of a political union was thrown eventually on the negotiating table because everybody would be happy with the economic union. Unfortunately, things did not go that way and the British never understood why the political union was ever a subject to be included on that table.

The second weird (and totally ironic too) thing about this is that those states/members than entered the Monetary Union with a view to achieve a political union too did not comprehend that the only way to achieve this was that the Monetary Union had to be based right from the beginning and at any price on healthy economic policies. They had to either strictly observe the economic criteria they adopted or, (again) right from the beginning build a mechanism to support every state/member who wanted to join but did not have the economic clout to satisfy the criteria they adopted. They failed miserably!

So, it was the EU's gravest error to try to promote its political union through the Monetary Union, because as it's been proven the Monetary Union has split Europe in half and has awaken the latent nationalist feelings in all. Everything has become critical now, not only for the economic or political union of Europe but for its very survival (especially for the way in which those that formed it dreamed it to be).

The biggest gamble of the EU is Greece, but unfortunately everybody seems to view it in the short-term and ignore the long-term view completely. The EU has to immediately promote the discussion between the states/members (even if it is only between those that participate within the Monetary Union) for what they envision it to stand for and take actions to steer the ship that way. If this means that Greece is going to pay for this much harsher than anybody else then let it be, because the European-Greeks would have no problem to sacrifice themselves for something of immense value.

This hope (maybe even the last one for the EU) is also its biggest opportunity to prove that the union of Europe is the best thing ever for humankind!
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θεωρήθηκε ως το φυσιολογικό αποτέλεσμα της πολιτικής βούλησης των λαών της Ευρώπης για μία ενωμένη και αδιαίρετη Ευρώπη όπου τα δεινά κακά των πολέμων του παρελθόντος να μη συμβούν ξανά. Έτσι ξεκίνησε με τη συμφωνία της Ρώμης κι έτσι υποτίθεται ότι ισχυροποιήθηκε με τη συμφωνία του Μάαστριχτ. Το λάθος της ΕΕ ήταν ότι πίστεψε ότι η Νομισματική Ένωση ήταν ο καταλληλότερος τρόπος για να καταφέρει την πολιτική ένωση της Ευρώπης.

Θεσπίστηκαν οικονομικά κριτήρια για την συμμετοχή των κρατών-μελών της ΕΕ στην Νομισματική Ένωση, αλλά δυστυχώς ήταν πολιτικές οι επιλογές που πάρθηκαν και επέφεραν την συμμετοχή διαφόρων κρατών στην Νομισματική Ένωση, οι οποίες έκρυβαν την πραγματική εικόνα των οικονομιών κάθε κράτους-μέλους και ειδικά της Ελλάδας.

Αν η πολιτική ένωση είχε επιτευχθεί πριν της οικονομικής τότε αυτό δεν θα ήταν και τόσο μεγάλο πρόβλημα, καθώς η Ευρώπη θα είχε την δυνατότητα να απορροφήσει το έλλειμα της Ελληνικής οικονομίας στους κόλπους της (εννοείται εδώ ότι οι πολίτες θα θεωρούσαν τους εαυτούς τους πρώτα Ευρωπαίους και μετά Έλληνες, Γερμανούς, Γάλλους κτλ). Η ιδέα εκείνο το καιρό ήταν ότι η προσπάθεια για την πολιτική ένωση θα συνεχιζόταν παράλληλα με την προσπάθεια για την οικονομική ένωση.

Όσο η Ευρώπη έπαιρνε αποφάσεις και κινούταν γρήγορα για την επίτευξη της οικονομικής ένωσης (πρωτίστως ανάμεσα στα κράτη-μέλη που συμπεριλήφθηκαν στην Νομισματική Ένωση) η πολιτική ένωση πελαγοδρομούσε στις Βρυξέλλες γιατί τα υπόλοιπα κράτη-μέλη, που δεν θέλησαν να μπουν στην Νομισματική Ένωση, δεν την ήθελαν καν (με πρωτίστως την Βρετανία που ήθελε μια συνονθύλευση οικονομικών ευκαιριών για εκείνηνως νόημα μιας οικονομικής ένωσης της Ευρώπης και σε καμία περίπτωση μια πολιτική ένωση που θα μείωνε την κυριαρχία της στο Νησί).

Το περίεργο (και ακρώς ειρωνικό) της υπόθεσης είναι ότι τα κράτη-μέλη που δεν ήθελαν καθόλου την πολιτική ένωση ήθελαν μόνο μια οικονομική ένωση αλλά δεν μπήκαν στην Νομισματική Ένωση γιατί την θεώρησαν ως μέσο προώθησης μιας πολιτικής ένωσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι η Βρετανία.

Η είσοδος της Βρετανίας στην ΕΟΚ την δεκαετία του 70 στηρίχθηκε στο ψέμα των τότε κυβερνώντων της ότι η ΕΟΚ ήταν τάχα μόνο μια οικονομική ένωση και σε καμία περίπτωση μια πολιτική ένωση. Προφανώς πίστευαν ότι αυτό το ψέμα δεν θα είχε μεγάλη σημασία όταν η πολιτική ένωση θα έπεφτε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης μετέπειτα γιατί θα ήταν όλοι ικανοποιημένοι με την οικονομική ένωση. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν πήγαν έτσι κι οι Βρετανοί δεν καταλάβαιναν γιατί η πολιτική ένωση έπεφτε στο τραπέζι κατά καιρούς.

Δεύτερο περίεργο (και άκρως ειρωνικό επίσης) της όλης υπόθεσης είναι ότι αυτά τα κράτη-μέλη που μπήκαν στην Νομισματική Ένωση με απώτερο σκοπό την προώθηση της πολιτικής ένωσης δεν συνειδητοποίησαν ότι ο μόνος τρόπος επίτευξης αυτής ήταν ότι η Νομισματική Ένωση έπρεπε να στηριχθεί πάση θυσία σε υγιείς οικονομικές πολιτικές εξ αρχής. Έπρεπε δηλαδή ή να τηρήσουν αυστηρότατα τα οικονομικά κριτήρια συμμετοχής που θεσπίστηκαν ή να δημιουργήσουν έναν μηχανισμό στήριξης εξ αρχής που θα βοηθούσε κάθε κράτος-μέλος που είχε τη βούληση αλλά όχι και την οικονομική διαφάνεια. Απέτυχαν παταγωδώς!

Μέγα λάθος της ΕΕ να προωθήσει την πολιτική ένωσή της λοιπόν μέσω μιας Νομισματικής Ένωσης, διότι όπως αποδείχθηκε η Νομισματική Ένωση χώρισε την Ευρώπη στα δύο και εξύπνησε υποβόσκουσα εθνικιστικά συναισθήματα σε όλους. Όλα έχουν γίνει με μιας πολύ κρίσιμα, όχι μόνο σε ότι αφορά την οικονομική ή πολιτική ένωση αλλά κυρίως για την ίδια την επιβίωση της ΕΕ όπως την ονειρεύτηκαν οι ιδρυτές της.

Το μέγα στοίχημα της ΕΕ είναι η Ελλάδα, αλλά δυστυχώς όλοι βλέπουν το ζήτημα βραχυπρόσθεμα κι όχι μακροπρόσθεμα. Η ΕΕ πρέπει να ξεκινήσει άμεσα τις συζητήσεις ανάμεσα στα κράτη-μέλη της (έστω κι αν είναι μόνο μεταξύ αυτών εντός της Νομισματικής Ένωσης) για το πως θέλουν να δουν το μέλλον της και ανάλογα να πράξουν. Κι αν αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα το πληρώσει πιο ακριβά απ' όλους τότε ας γίνει, γιατί οι Ευρωπαίοι-Έλληνες δεν έχουν πρόβλημα να θυσιαστούν για κάτι που πραγματικά αξίζει.

Αυτή η ελπίδα (ίσως και τελευταία της ΕΕ) είναι και η μεγάλη της ευκαιρία για να αποδείξει ότι η ένωση της Ευρώπης είναι ότι καλύτερο για την ανθρωπότητα!

No comments:

Post a Comment